Birini tanımanın çok iyi ya da çok kötü olduğu üzerine tartışmalarımız sürüyordu. Zaten böyle konular hep Ö.’nün başının altından çıkardı. Sırf laf olsun diye ‘En çok korktuğun hayvan’ gibisinden anket sorularına başlamıştı ve sonra olanlar oldu. 
Neyse ki bu sefer tartışmada Ö. benim yanımda ve M. yalnız kaldı diye seviniyordum. Zira hep benim karşımda oluyorlardı. Uyuzluğuna mı yapıyorlardı bilmiyorum. M. bir insanı tanıdıkça onu sevmediğini söylüyordu. Ö. ile ben tam tersini. 
‘Düşünsene’ diyordum M.’ye en içli sesimle, hani belki etkilenir diye. ‘Annesinin bile neyi yemediğini bilmeyen bir insan. Sevdiği adamın şeftaliyi sevmeyişini biliyor.’ ‘Bir şey yaparken O böyle yapardı demek insanı rahatlatıyor.’ diye tamamladı cümlemi Ö. M. etkilenmiyor muydu yoksa gerçekten anlattıklarımız yüzünden kötü olduğu için mi önden yürüyordu bilmiyorduk. Ben C.’yi düşünüyordum her zamanki gibi.
‘O kız seni tanımak istemedi M. Sen bir yıldır kendini üzüyorsun ama o işler kendince zor olunca bıraktı gitti. Senin kim olduğu hakkında en ufak bi fikri bile yoktu. O bencildi, kendini düşündü’. diye konuşmaya başladı Ö. M önden gittiği için kızıyor olmalıydı. Sonuçta burada başçavuşun eşeği osurmuyordu. Yoksa bu kadar ağır konuşulmazdı.
‘İnsanlar dedim insallar bireysellik konusunu fazlaca abartmış olmalılar. O kadar ‘ben’i düşünüyorlar ki ‘biz’ olamıyorlar. Kendilerine ait bi dünyaları olsun, olmalı da ama ne bileyim gerçekten sevdiğin bir insanı da oraya sokmadıkça ya da onun dünyasına girmedikçe ne anlamı var?’ dedim bir yandan C.’yi düşünerek. Onu ne çok özlemiştim.
‘Bu yüzden boşanma oranları gittikçe artıyor ya zaten’ diye bitirdi cümlemi Ö. Benim aklım hala C. deydi. ‘Hayatımın orasında burasında yani bi yerinde değilsin’ demişti. ‘Hayatımın her yerindesin.’ Yüzümdeki aptal gülümsemeyle yürümeye devam ettim. Kimseden çıt çıkmıyordu. Bense C.’yi tekrar tekrar seviyordum. Hep yaptığım gibi.